top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverElke

Consistency over perfection.

Hello, ik ben er weer.

Ik ben best wel trots op mezelf dat ik nu al bijna een maand elke dinsdag een blog online zet.

Ik heb er plezier in maar het gaat ook nog wel gepaard met veel schaamte en perfectionisme.


Perfectionisme is echt iets waar ik de laatste jaren veel over heb geleerd. Ik besefte me nooit echt hoe intens perfectionistisch ik was. Over mezelf, wat ik doe, over anderen, over mijn leven,...

Over alles eigenlijk.

En het neemt zoveel plezier en vrijheid weg. Er is geen ruimte om te spelen als ik alles altijd perfect wil doen. Dat was vroeger wel mijn mentaliteit "perfect of niet", lijkt een beetje op "alles of niets".

Maar niets is zwart/wit, en grijs is ook een hele leuke zone.


Ik had een paar jaar geleden een quote gelezen op instagram die ik nu nog steeds herhaal tegen mezelf en die me echt heeft geholpen in het kiezen voor meer vrijheid en het loslaten van perfectie;


Consistency over perfection. (@alexisreneemccloskey)


Zo simpel en zo waar. Het opbouwen van consistentie en de ruimte geven aan mezelf om onderweg fouten te maken, heeft me al zoveel vrijheid gebracht.


En ik slaag er nog niet altijd in hoor. Ik maak elke dag fouten maar consistentie boven perfectie!

En dat geldt voor mij voor alles. Ook in mijn relatie's met de mensen naast me, ik wil altijd leren en groeien maar ook dan wil ik mezelf niet beperken door een heilige versie van mezelf te moeten worden. En wanneer is het goed genoeg? Wanneer ben ik voor mezelf goed genoeg?

Mag ik mezelf nu al graag zien ondanks mijn vele schaduwkanten en imperfectie's?

Mag ik dat van mezelf?


Mag ik van mezelf een blog maken, elke week een post schrijven, ondanks dat ik me eigenlijk heel angstig voel over wat anderen denken? Ondanks dat ik niet elke week veel inspiratie heb? Mag ik geloven dat wat ik nu te bieden heb goed genoeg is? Dat wie ik ben goed genoeg is?


Ik val in herhaling maar dat benadrukt gewoon: CONSISTENTIE BOVEN PERFECTIE.



Let's be fucking imperfect. Gewoon proberen, vallen, opstaan en opnieuw. Maar spelenderwijs is het toch leuk om te vallen? Alhoewel soms deed dat ook veel zeer vroeger, maar daar leerde ik weer van.


Ik hou van praten met mensen, vooral als ik mijn authentieke zelf durf zijn. En hoe ik hou ervan als de andere persoon ook zn authentieke zelf durft zijn. Gewoon pure expressie van wat er op dat moment in je omgaat. Ook bij moeilijke gesprekken, ik hou daarvan. Als ik puur en rauw een moeilijker gesprek durf ingaan dan voel ik me vrij. Dan maak ik fouten en dan leer ik daar van.


Ik merk dat ik heel gemakkelijk een gesprek durf aangaan, net omdat ik zoiets heb van; als ik iemand kwets of boos maak met wat ik zeg ben ik altijd open voor te luisteren. Ik wil mijn verantwoordelijkheid nemen waar dat nodig is. En ik weet bij mezelf dat ik dan spreek met pure intentie, zonder kwade bedoelingen. Als ik merk dat ik geen pure intentie heb, wat ik echt wel heb soms, dan neem ik vaak gewoon even afstand. En soms niet, soms reageer ik me ook gewoon af op iemand, en dan heb ik daar achteraf spijt van. Maar dan nog heb ik een keuze. Me verstoppen in schaamte of mijn excuses aanbieden, luisteren, verantwoordelijkheid nemen en verdergaan.

Ik ben een mens met gevoelens die ik heus niet altijd perfect onder controle heb. Ook dat is oké.

En net deze mindset geeft me zoveel vrijheid. Ik mag fouten maken, ik mag mens zijn.

Dat maakt voor mij dat ik authentieke zwaardere gesprekken zo leuk vind, ik houuuu ervan!


Ik was eigenlijk supermoe na een dagje met mijn 2 nichtjes spelen maar ik gunde mezelf het om imperfect te zijn. Ik gunde mezelf expressie, ook al wist ik niet wat ik kon geven. Ik begon te schrijven en ik wist niet wat ik kwijt wou. Ik liet het gewoon stromen.

Ik hou van mezelf en daarom mag ik van mezelf menselijk zijn.


Ik kan hier nog uren over schrijven want dit heeft invloed op alles. Tekenen, schilderen, zingen, dansen, alles wat je misschien eens wilt proberen. Hoevaak laat je jezelf tegenhouden door perfectionisme? En zelfs dan nog consistentie hoeft het doel niet te zijn, maar hoe vaker je jezelf permitteert om eens weg te stappen van perfectie, hoe vaker je met gemak kiest voor vrijheid in elk aspect van je leven (omdat je hier consistent in word).


Laat dit deze week onze mantra zijn:

Consistency over perfection.


Liefs, Elke



9 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

댓글


Post: Blog2 Post
bottom of page